علوم زيستي ورزشي _ بهار 1395 دورة8، شمارة 1، ص : 143 – 154 تاريخ دريافت : 22 / 12 /92 تاريخ پذيرش : 07 / 11 / 93

تأثير پيشآماده سازي و فراپيش آماده سازي ناشي از ايسكمي- تزريق مجدد بر توليد
نيروي زيربيشينة ايستا و پويا

عليرضا رمضاني 1– سارا زارع كاريزك2 – ميثم شعباني نيا3
1. استاديار دانشگاه تربيت دبير شهيد رجايي، تهران، ايران 2. دانشجوي دكتري فيزيولوژي ورزشي دانشگاه تربيت دبير شهيد رجايي، تهران، ايران 3. دانشجوي دكتري فيزيولوژي ورزشي دانشگاه تربيت دبير شهيد رجايي، مربي دانشگاه آزاد اسلامي شوشتر، شوشتر، ايران

چكيده
بهينه كردن نتايج تمرين و بهبود پاسخ، نيازمند انتخاب محرك مناسب و از اهداف هر برنامة تمريني است. بهنظر مي رسد پيشآماده سازي ناشي از ايسكمي و تزريق مجدد (IRPC) مي تواند محركي مناسب براي افزايش پاسخ هاي انقباضي زيربيشينه باشد. ازاين رو اين پژوهش در نظر دارد تأثير پيشآماده سازي و فراپيش آماده سازي ناشي از ايسكمي و تزريق مجدد (IRRPC) را بر نيروي زيربيشينه ايستا و پوياي مردان جوان بررسي كند. بدين منظور 20 مرد جوان دانشجوي دانشگاه شهيد رجايي تهران بهصورت تصادفي انتخاب شدند و در دو گروه كنترل (با ميانگين سن 42/120 سال، قد 66/534/174 سانتي متر و وزن 12/61/71 كيلوگرم) و آزمايش (با ميانگين سن33/15/20 سال، قد 88/42/176 سانتيمتر و وزن 09/745/74 كيلوگرم) جاي گرفتند. شركت كنندگان حركت جلوبازو دمبل لاري تك دست با وزنة 8 كيلوگرمي با بيشترين تكرار ممكن را براي حركت پويا و بيشترين زمان نگهداري انقباض در زاوية 90 درجه را براي حركت ايستا انجام مي دادند. ركوردهاي پيش آزمون و پسآزمون براي دو دست جمع آوري شد. در گروه آزمايش قبل از پسآزمون، دست برتر فرد به مدت 3 دقيقه تحت محدوديت نسبي جريان خون (BFR) قرار مي گرفت و بعد از 1 دقيقه تزريق مجدد، حركت اجرا ميشد. براي بررسي تفاوت هاي بين دو گروه از آزمون تحليل واريانس يكراهه استفاده شد. طبيعي بودن توزيع داده ها نيز از طريق آزمون كولموگروف- اسميرنوف مشخص و سطح معنا داري آماري 05/0≤P تعيين شد. نتايج نشان داد IRPC افزايش معناداري (001/0=P و 071/14=F) در ركورد ايستاي فرد ايجاد كرد، ولي IRRPC تأثير معنا داري نداشت. اين افزايش ممكن است نتيجة پيشجبراني نسبي ايسكمي موقت ناشي از انقباضهاي ايستا باشد. از طرفي IRPC و IRRPC در مقدار پاسخ هاي انقباضي پويا، تفاوت معناداري ايجاد نكرد.
ازاين رو پيشنهاد مي شود براي افزايش نيرو و تعويق خستگي در انقباض هاي زيربيشينة ايستا از IRPC استفاده شود.

واژه هاي كليدي
ايستا، ايسكمي-تزريق مجدد پويا، پيش آماده سازي.

Email :shabaaninia@gmail.com 09163548036 : نويسندة مسئول : تلفن 

مقدمه
فراتر از موضوع ورزش حرفهاي، اهميت آمادگي و فعاليت بدني در حيطههاي تندرستي، درماني وبازتواني به توليد دانش جديد در همة زمينه هاي علوم ورزشي منجر شده است. در همين زمينه دانشمندان و پژوهشگران اين علوم همواره در كندوكاو مسائل نوين، به دستاوردهاي بنيادي و كاربردي برجستهاي دست يافتهاند. اعمال نيرو لازمة بسياري از ورزشها و نيز برنامههاي درماني و بازتواني است.
ازاينرو، كاربرد نيرو و افزايش قدرت بسيار مورد توجه قرار گرفته است و متغيرهاي مختلفي به منظور بهينه كردن برنامههاي تمريني براي افزايش پاسخ و سازگاريهاي آن دستكاري شدهاند. محرك تمريني با بار زياد و تكرار كم براي افزايش قدرت عضلاني اثبات شده و نشان داده شده است كه اجراي 6 تا 12 تكرار با 70 تا 80% يك تكرار بيشينه بر افزايش قدرت و هايپرتورفي عضله مؤثر است (1). در دو دهة اخير كاآتسو كه براي اولين بار در ژاپن رايج شد و به معناي تحميل بار اضافي است، براي بهينه كردن تأثير محرك تمريني بهكار رفته است (2). اين روش از طريق ايجاد استرس متابوليك بهوسيلة محدوديت جريان خون (BFR)، تأثير محرك تمريني را بيشتر مي كند (3،4). ازاين رو در شرايطي مثل آسيب و بازتواني كه اعمال بار زياد ميسر نباشد، اين روش ميتواند جايگزين مناسبي باشد (5). در مجموع پژوهش هاي زيادي به بررسي آثار انسداد سرخرگي و سياهرگي به همراه تمرينات مقاومتي پرداخته و نتايج مثبتي را گزارش كردهاند (10-4). در واقع نشان داده شده است كه جريان خون ناكافي به همراه تمرينات مقاومتي ميتواند سازگاري عضلاني ايجاد كند (11). برخي شواهد نشان داده اند كه تمرينات كم شدت (LIT) با تقريباً 20% يك تكرار بيشينه (1RM) همراه با BFR تأثيري برابر با تمرينات شديد (HIT) با حدود 80% 1RM بر روي افزايش قدرت و هايپرتروفي دارد (9-8؛ 17-11). تأثير مثبت LIT همراه با BFR ممكن است ناشي از فراخواني بيشتر تارهاي عضلاني تندانقباض (3،12،18)، پاسخ هاي هورموني (3؛ 19-18)، عوامل رشد محلي (9،17)، افزايش مسيرهاي سيگنالينگ درون سلولي (3،20) و سنتز پروتئين هاي جديد باشد (21).
برخي پژوهش ها به بررسي پاسخ هاي پيش آماده سازي (PC) و فراپيشآماده سازي (RPC) محدوديت جريان خون عضله پرداختهاند. پترسون و همكاران (2013) نشان دادند يك وهله فعاليت ورزشي كم شدت با BFR به افزايش معنا دار بيشتري در غلظت هاي GH و VEGF نسبت به همان فعاليت بدون BFR منجر ميشود (22). مشاهداتي نيز نشان داده اند پيشآماده سازي ناشي از ايسكمي-تزريق مجدد (IRPC) عملكرد عضلاني را بهبود ميبخشد (23). يك سازوكار پيشنهادي، افزايش جريان خون عضله است كه از طريق عمل رگگشايي كانال هاي پتاسيمي وابسته به ATP و سطوح آدنوزين رخ مي دهد (23). تزريق مجدد خون، بستر مويرگي را پرخون ميكند (2) و از اين طريق پاسخ عضله به مقاومت را افزايش ميدهد. نشان داده شده است كه IRPC، مصرف اكسيژن و برون ده توان را هنگام ركاب زدن شديد افزايش ميدهد. اعمال اين محرك، خون رساني و عملكرد اندوتليومي را بهبود مي بخشد (24). ياسودا و همكاران (2012) نيز نشان دادند انقباض هاي درون گرا و برون گرا همراه با BFR به تورم عضله و افزايش دور بازو منجر ميشود كه اين ميزان در بخش درونگرا بيشتر بود. به علاوهiEMG عضلة دوسر نيز با انقباض درون گرا بيشتر بود. اين يافته ها نشان داد تركيب انقباض درونگرا و انسداد نسبي جريان خون به پاسخهاي برجسته اندازة عضله و شاخصهاي تورمي منجر مي شود كه ميتواند براي تقويت هايپرتروفي عضله عامل مهمي باشد (25). همچنين ليبوناتي و همكاران (1998) تأثير تزريق مجدد خون پس از ايسكميك ناشي از انسداد بازو با فشار 200 ميلي متر جيوه به مدت 2 دقيقه را بر روي برون ده توان ايستاي تاكنندة مچ دست 11 مرد و زن جوان اندازهگيري كردند. مقايسهها نشان داد برونده توان با IRPC به صورت معناداري نسبت به زماني كه شركتكنندگان بدون پروتكل پيشآماده سازي حركت را انجام ميدادند، بيشتر بود (26). در اين زمينه پژوهش هاي ديگري نيز تأثير IRPC بر بهبود پاسخ عضلاني، عملكرد ورزشي و حتي بازيافت بهتر را تأييد كرده اند (29-27). به علاوه نشان داده شده است كه BFR ميتواند موجب اثر RPC نيز شود. RPC به معناي ايجاد محدوديت در يك عضو و تأثير بر پاسخ يا ايجاد سازگاري در عضو ديگر است. در اينمورد بيلي و همكاران (2012) اثر تعديلي RPC را بر رگ تنگي شريان بازويي پس از فعاليت شديدپايين تنه نشان دادند. RPC شامل BFR تناوبي اندام تحتاني (4×5 دقيقه انسداد با 220 ميلي متر جيوه) و فعاليت ورزشي 5 دقيقه دويدن تايم تريال روي تردميل بود. نتايج نشان داد بر خلاف گروه كنترل در اين گروه، رگ تنگي شريان بازويي پس از فعاليت رخ نداد (30).
البته در مورد ميزان تأثير BFR و چگونگي تأثير آن بر متغيرهاي وابسته، اجماع نظر وجود ندارد. براي مثال نشان داده شده است كه به رغم ايجاد سازگاري، اين روش تمريني به منظور افزايش قدرت ايستا و پويا و نيز سطح مقطع عضله به اندازة روش HIT كارايي ندارد (31). همچنين فاهس و همكاران (2011) نشان دادند پاسخهاي كوتاه مدت اتساع پذيري عروق بزرگ پس از LIT ،HIT و LIT همراه با BFR تفاوتي با هم ندارند، ولي در عروق كوچك تر 15 دقيقه پس از فعاليت، HIT اتساع پذيري بيشتري نشان ميدهد (32). در پژوهشي ديگر ورنبوم و همكاران (2012) عملكرد انقباضي و نفوذپذيري ساركولمايي را پس از LIT همراه با BFR بررسي كردند. شركت كنندگان عمل باز كردن زانو را در 5 ست تا رسيدن به ناتواني انجام ميدادند، درحالي كه جريان خون يكي پاها بهوسيلة كاف مخصوص محدود شده بود. نتايج، كاهش معنا دار MVC و كوفتگي عضلاني تأخيري را پس از 48 ساعت در هر دو پا نشان داد. نفوذپذيري ساركولمايي نيز كه نشاندهندة آسيب سلولي است در پاي بسته شده 1، 24 و 48 ساعت بعد افزايش نشان داد. اين يافتهها هم ايمني و هم تأثيرپذيري محرك تمريني با اين روش را با ترديد مواجه كرد (33). در عمده پژوهشهاي صورتگرفته نيز تأثير BFR بر سازگاري و پاسخهاي انقباضي پويا بررسي شده و در مورد پاسخهاي انقباضي ايستا كه روشي مؤثر براي افزايش قدرت، بهويژه هنگام بازتواني است، پژوهشهاي درخور توجهي صورت نگرفته است. به ويژه اينكه ماهيت انقباضات ايستا به گونه اي است كه عضله را بيشتر تحت تأثير ايسكمي قرار مي دهد. همچنين با وجود اهميت موضوع فراپيش آماده سازي به ويژه در برنامه هاي بازتواني، پژوهش هاي انجام گرفته در اين زمينه بهگونه اي كه بتوان در مورد تأثير آن به اجماع رسيد، كمتر مشاهده شدهاند. ازاين رو پژوهش حاضر در نظر دارد تأثير پيش آماده سازي و فراپيشآماده سازي ناشي از ايسكمي – تزريق مجدد بر نيروي زيربيشينة ايستا و پويا را بين مردان جوان بررسي كند.
روش پژوهش
روش پژوهش از نوع نيمه تجربي و جامعة آماري شامل تمامي دانشجويان مرد دانشگاه تربيت دبير شهيدرجايي تهران بود. از بين داوطلبان شركت در آزمون 20 نفر بهصورت تصادفي براي شركت در آزمون انتخاب شدند و در گروه هاي كنترل و آزمايش قرار گرفتند و داده هاي توصيفي آنها شامل قد، وزن و سن (جدول 1) اندازه گيري شد. سوابق فعاليت و سلامت شركت كنندگان از طريق پرسشنامة محقق ساخته كنترل شد. در زمان انجام آزمون هيچ كدام از آزمودنيها آسيب درمان نشده يا ناهنجاري خاصي به طوري كه نتايج را تحت تأثير قرار دهد، در هيچ عضوي نداشت. در روزهاي آزمون و يك روز قبل از آن، نوع تغذية افراد يكسان و مقدار آن دلخواه تعيين شد. در ضمن آزمودنيها حداقل 8 ساعت خواب شبانه داشتند. زمان، مكان و شرايط اجراي آزمون براي همة آزمودني ها يكسان بود.
جدول 1. ويژگي هاي فردي آزمودني ها
فشار خون دياستولي
(ميلي متر جيوه) فشار خون سيستولي
(ميلي متر جيوه) وزن
(كيلوگرم) قد
(سانتي متر) سن (سال) ويژگي هاي
گروه
80/22/94 121/24/88 71/16/12 174/345/66 201/42 كنترل
79/73/12 119/84/41 74/457/09 176/24/88 20/51/33 آزمايش

روش اجرا
شركت كنندگان در اين پژوهش سابقة تمرين مقاومتي و كار با وزنه هاي آزاد را نداشتند. به همين دليل براي آشنا كردن آنها با آزمون، كاهش اثر پيشآزمون و تأثير هماهنگي عصبي- عضلاني بر افزايش نيرو، يك هفته قبل از اجراي آزمون شركتكنندگان در سه جلسة تمرين مقاومتي بهويژه با عضلات بالاتنه شركت كردند. آزمون منتخب پژوهش شامل حركات زيربيشينة ايستا و پوياي جلوبازوي تك دست لاري با دمبل 8 كيلوگرمي بود. در اين شيوة اجرا، اثر تداخلي اعمال نيروي ساير عضلات مثل شانه، تنه و اندام تحتاني به حداقل ميرسد. اين مقدار وزنه بيشترين باري بود كه در تمرينات، ضعيف ترين شركتكننده ميتوانست حداقل 10 بار حركت جلوبازوي پويا را با آن بهدرستي اجرا كند. همين وزنه براي توليد نيروي ايستا نيز بهكار رفت. پس از 5 دقيقه گرم كردن بالاتنه و اندام فوقاني پيشآزمون اجرا شد. در حالت پويا فرد ابتدا با دست برتر و سپس بلافاصله با دست غيربرتر بيشترين تكرار ممكن را انجام ميداد و ركورد وي ثبت مي شد. در حالت ايستا، فرد انقباض را در زاوية 90 درجه آرنج نگه مي داشت و كنترل آن توسط سطح قابل تنظيم زير مچ دست وي انجام مي گرفت. اين سطح 3سانتي متر زير مچ قرار ميگرفت و آزمون زماني به پايان ميرسيد و ركورد به ثانيه ثبت ميشد كه مچدست يا ساعد با اين سطح برخورد كند. آزمون ايستا نيز ابتدا با دست برتر و سپس با دست غيربرتر انجام گرفت. آزمون پويا صبح و ايستا بعدازظهر اجرا شد. براي تعديل اثر خستگي عضلاني و همچنين اثر پيش آزمون، پس آزمون 24 ساعت بعد انجام گرفت. داده هاي پس آزمون به اين ترتيب جمع آوري شد. ابتدا گروه ها 5 دقيقه گرم كردند و سپس گروه آزمايش تحت تأثير BFR قرار گرفت. BFR شامل بستن بازوي دست برتر با فشاري معادل 20 ميلي متر جيوه كمتر از فشار خون سيستولي استراحت هر آزمودني به مدت 3 دقيقه بود. براي اين كار ابتدا فشار خون استراحت توسط فشارسنج (OMORN ،M5-I) اندازه گيري شد و سپس كاف همين دستگاه به منظور ايجاد انسداد نسبي با فشاري معادل 20 ميلي متر جيوه كمتر از فشار خون سيستولي به كار رفت تا جريان خون كاملاً مسدود نشود (34). پس از باز كردن كاف فشار، يك دقيقه ماساژ و نرمش براي همان دست انجام گرفت و شركت كننده آزمون را درست مانند پيش آزمون اجرا مي كرد. گروه كنترل نيز به همان شيوة پيش آزمون عمل كرد.
روش هاي آماري
براي بررسي تفاوتهاي بين دو گروه از آزمون تحليل واريانس يكراهه استفاده شد. طبيعي بودن توزيع داده ها نيز از طريق آزمون كولموگروف- اسميرنوف مشخص و سطح معناداري آماري 05/0≤P تعيين شد. از نرم افزار آماري SPSS نسخة 20 براي تحليل آماري داده ها و EXCEL و WORD نسخة 2010 براي رسم نمودارها و جداول استفاده شد.

يافته هاي پژوهش
جدول 2 ميانگين و انحراف معيار ركوردهاي افراد را در پيش و پس آزمون نشان مي دهد. در آزمون ايستا، نتايج تحليل واريانس يكراهه تفاوت معنا داري را بين تفاضل ركوردهاي پيش آزمون و پس آزمون براي دست برتر دو گروه با توجه به مقادير 071/14=F و 001/0=P نشان داد. در مورد دست غيربرتر به رغم افزايش ركوردهاي پسآزمون در گروه آزمايش، مقادير 083/4=F و 058/0=P تفاوت ايجادشده را با گروه كنترل معنا دار نشان نداد. به عبارت ديگر، PC ناشي از BFR روي ركوردهاي ايستاي افراد تأثير مثبت داشت، ولي افزايش ركورد ناشي از RPC روي دست غيربرتر در حد ايجاد تفاوت معنا دار نبود.

جدول 2. ميانگين و انحراف معيار ركوردهاي دست برتر و غيربرتر بههمراه مقادير F و ارزش هاي P
ارزش P
مقادير F
بين گروهي تفاوت پيش و پس آزمون پس آزمون پيش آزمون گروه متغير
P=0/001
F=14/071*
1/344/48 8/183/61 73/4514/50
75/2918/34 72/1114/82 67/1018/55 كنترل آزمايش ايستا به ثانيه(دست برتر)
P=0/058
F=4/083
-0/284/97
3/763/93 68/7911/55
67/4317/47 69/0711/89 63/6717/60 كنترل آزمايش ايستا به ثانيه(دست غير برتر)
P=0/291 F=1/184
1/23/52
-0/11/37 21/66/53
18/85/09 20/44/52
18/94/38 كنترل آزمايش پويا به تكرار (دست برتر)
P=0/544
F=0/382
-1/12/80 -0/42/22 16/35/30
16/55/44 17/46/60
16/96/24 كنترل آزمايش پويا به تكرار (دست غير برتر)

در آزمون پويا نتايج تحليل واريانس يكراهه در مورد دست برتر، مقادير 184/1=F و 291/0=P را براي تفاضل ركوردهاي پيش و پسآزمون در دو گروه نشان داد كه تفاوت معناداري را بين گروه هاي آزمايش و كنترل نشان نميدهد. در مورد دست غيربرتر نيز مقادير 382/0=F و 544/0=P تفاوتي را بين تفاضل ركوردهاي پيش و پس آزمون دو گروه نشان نداد. به بيان ديگر در اين پژوهش PC و RPC تأثيري بر افزايش نيروي زيربيشينة پوياي افراد نداشت.

بحث و نتيجه گيري
بهينه كردن نتايج تمرين و بهبود پاسخ، از اهداف هر برنامة تمريني و نيازمند انتخاب محرك مناسب است. اخيراً پيش آماده سازي و فراپيش آماده سازي ناشي از ايسكمي -تزريق مجدد به عنوان محركي براي افزايش پاسخ و سازگاري عضلاني مورد توجه قرار گرفته و برخي پژوهشها آثار مثبت آن را گزارش كرده اند (10-4). پژوهش حاضر نيز اثر اين محرك را بر نيروي زيربيشينة ايستا و پوياي اندام فوقاني بررسي كرد. نتايج نشان داد پيش آمادهسازي عضله از راه 3 دقيقه ايسكمي نسبي با فشاري معادل 20 ميلي متر جيوه كمتر از فشار خون سيستولي فرد و سپس 1 دقيقه تزريق مجدد، نيروي زيربيشينةه ايستا را به صورت معنا داري افزايش ميدهد. همان گونهكه پيشتر ذكر شد پژوهشهاي زيادي در مورد تأثير پيش آماده سازي ناشي از BFR بر انقباضهاي ايستا صورت نگرفته است. تنها ليبوناتي و همكاران (1998) تأثير مثبت آن را روي برون ده توان ايستاي عمل تا كردن مچ دست گزارش كردند كه با نتايج پژوهش حاضر همخواني دارد. IRPC از طريق آثار هموديناميك و رگ گشايي ايجادشده بستر مويرگي عضله را خون رساني مضاعف مي كند (2،23). به نظر مي رسد همين امر ميتواند سبب بهبود نيرويزيربيشينة ايستا در اين افراد باشد كه در آن ايسكمي موقت يك عامل محدودكننده است. از طرفي بررسي فراپيش آماده سازي كه از طريق سنجش نيروي زيربيشينة ايستاي دست غيربرتر (دست بدون BFR) سنجيده شد، نشان داد اين راهبرد بر اعمال نيروي زيربيشينة ايستا تأثيري ندارد. پژوهشي كه به ويژه تأثير فراپيشآماده سازي را بر نيروي زيربيشينة ايستا بررسي كرده باشد مشاهده نشد، ولي بيلي و همكاران (2012) نشان دادند فراپيش آماده سازي بر رگ تنگي شريان بازويي پس از فعاليت شديد پايين تنه اثر تعديلكنندگي دارد (30). اين اثر ميتواند ايسكمي موقت ناشي از انقباض ايستا را تا حدودي جبران كند و از اين راه به افزايش نيروي زيربيشينه كمك كند. ازاين رو از اين نظر با پژوهش حاضر همخواني ندارد. البته در پژوهش بيلي، نيروي اندام فوقاني سنجيده نشد و كاهش نيرو فقط يك فرضيه است. در مورد تأثير IRPC و IRRPC روي تكرار انقباضهاي پوياي زيربيشينه، نتايج نشان داد پروتكل مورد استفاده در اين پژوهش بر افزايش نيروي زيربيشينه پويا تأثيري نداشت. از آنجا كه در انقباضهاي پويا، تلمبة عضلاني از كار نميافتد و مانند انقباضهاي ايستا فشار ممتد بر روي عروق مشروب كنندة عضله وارد نميشود تا ايسكمي موقت حادث شود، بهنظر ميرسد در اينجا راهبرد مذكور نمي تواند تأثير برجسته اي در جهت تحريك عضله يا رفع محدوديت داشته باشد. اين نتيجه با نتايج پژوهش هاي دي گروت و همكاران (2010)، جين اس تي و همكاران (2011) و بيون و همكاران (2011) همخواني ندارد. جين اس تي و همكاران (2011) بهبود ركورد شناي 100 متر به ميزان 7/0 ثانيه را بعد از 4×5 دقيقه IRPC گزارش كردند. IRPC 45 دقيقه قبل از آزمون، با فشاري حدود 15 ميلي متر جيوه بيش از فشار خون سيستولي استراحتي روي اندام فوقاني انجام گرفته بود. بيون و همكاران نيز (2011) تأثير BFR بر پاسخ و بازيافت پس از فعاليت ورزشي شديد را بررسي كردند. آنها از پروتكل BFR با فشار 220 ميلي متر جيوه (2 تا 3 دقيقه براي هر پا) و تزريق مجدد قبل از انقباض هاي تواني و شديد درونگرا و برونگراي اندام تحتاني استفاده كردند. نتايج نشان داد در اين گروه، روش پيش آماده سازي سبب برون ده توان بيشتر بلافاصله و پس از 24 ساعت بازيافت نسبت به گروه كنترل شد (24،27،29). دليل ناهمخواني نتايج ممكن است تفاوت پروتكلهاي IRPC ، شامل مدت BFR و ميزان فشار جهت ايجاد محدوديت و همچنين نوع متفاوت فعاليت ورزشي انجام گرفته باشد. همچنين در اين پژوهش هيچ كدام از شركت كنندگان، درد و كوفتگي عضلاني را پس از آزمون و تا 48 ساعت پس از آن گزارش نكردند. اين امر نشان مي دهد به نظر مي رسد پروتكل مورد استفاده در اين پژوهش از سلامت و ايمني لازم برخوردار باشد و ظاهراً تغييرات فيزيولوژيك نامطلوب گذرا و ماندگاري به دنبال نداشته باشد. اين نتيجه بر خلاف گزارش ورنبوم و همكاران (2012) در مورد اين شيوة پيش آماده سازي است. البته تفاوت مذكور ممكن است ناشي از پروتكل هاي گوناگون مورد استفاده در اين پژوهش ها باشد (33).
در مجموع با توجه به نتايج اين پژوهش و نظر به يافتههاي ساير پژوهش ها مي توان گفت پيشآماده سازي عضله بر پاسخهاي انقباضي زيربيشينه تأثير مثبتي دارد. فرايند ايسكمي و تزريق مجدد يك روش مؤثر پيشآماده سازي و فراپيشآماده سازي براي بسياري از پاسخهاي انقباضي است. انقباضات ايستا به دليل تحميل ايسكمي موقت به عضله، فعاليت را محدود و خستگي را تحريك ميكنند.
پيش آماده سازي ناشي از ايسكمي -تزريق مجدد از راه پيش جبراني نسبي اين محدوديت، فعاليت
عضلاني زيربيشينة ايستا را بهبود مي بخشد و خستگي را به تعويق مياندازد. ازاين رو استفاده از اين
روش براي افزايش پاسخ انقباضي ايستاي زير بيشينه پيشنهاد مي شود. در مورد انقباض هاي پويا و فعاليتهاي ورزشي گوناگون با شدتهاي مختلف نتايج متناقضي وجود دارد و انجام پژوهشهاي ديگر با دستكاري متغيرهاي مختلف توصيه مي شود. همچنين در اين پژوهش تأثير فراپيش آماده سازي بر روي انقباض هاي ايستا و پوياي زير بيشينه تأييد نشد و اين مورد نيازمند بررسي هاي بيشتري است. با توجه به اينكه پروتكلهاي مختلفي براي BFR و ايسكمي – تزريق مجدد (حسب ميزان شدت، زمان و توالي ايسكمي- تزريق مجدد) جهت افزايش سازگاري و بهبود پاسخهاي انقباضي وجود دارد، بهنظر ميرسد همين امر بخش زيادي از پراكندگي نتايج در زمينة ميزان اثربخشي اين شيوة بهينهسازي پاسخ و نتايج تمرين را توضيح دهد. عدم مقايسة پروتكل هاي كنترل شدة مختلف در يك پژوهش واحد، از محدوديت هاي اين پژوهش و بسياري از پژوهش هاي صورت گرفته در اين حيطه است. همچنين در اين پژوهش تأثير BFR بر پاسخ هاي انقباضي گزارش شد و دلايل و چگونگي ايجاد اين پاسخها با توجه به مباني نظري و ادبيات موضوع توجيه شد. محدوديت ديگر اين پژوهش عدم بررسي تغييرات متغيرهاي خوني، عروقي و اندوتليومي است كه اين پاس خهاي منحصربه فرد را ايجاد كرده اند. ازاين رو شايسته است در پژوهش هاي آتي اين متغيرها نيز اندازه گيري و كواريت شوند.
منابع و مĤخذ
.1 Yasuda T, Brechue W, Fujita T, Shrikawa J, Sato Y, Abe T. Muscle activation during low-intensity muscle contractions with restricted blood flow. J Sport Sci 2009;27:479489.
.2 Sato y. The history and future of KAATSU Training. Int. J. Kaatsu Training. Res 2005;1: 1-5.
.3 Loenneke J, Wilson G, Wilson J. A Mechanistic Approach to Blood Flow Occlusion. Int J Sports Med 2010;31:1-4.
.4 Okita K, Takada S. Application of Blood Flow Restriction in Resistance Exercise Assessed by Intramuscular Metabolic Stress. J Nov Physiother
2013;3:187.doi:10.4172/2165-7025.1000187.
.5 Lejkowski PM, Pajaczkowski JA. Utilization of Vascular Restriction Training in postsurgical knee rehabilitation: a case report and introduction to an under-reported training technique. J Can Chiropr Assoc 2011;55(4):280–287.
.6 Fujita S, Abe T, Drummond MJ, Cadenas JG, Dreyer HC. Blood flow restriction during low-intensity resistance exercise increases S6K1 phosphorylation and muscle protein synthesis. J Appl Physiol 2007;103: 903-910.
.7 Manini TM, Clark BC. Blood flow restricted exercise and skeletal muscle health. Exerc Sport Sci Rev 2009;37:78-85.
.8 Takarada Y, Sato Y, Ishii N. Effects of resistance exercise combined with vascular occlusion on muscle function in athletes. Eur J Appl Physiol 2002;86: 308-314.
.9 Takarada Y, Takazawa H, Sato Y, Takebayashi S, Tanaka Y. Effects of resistance exercise combined with moderate vascular occlusion on muscular function in humans. J Appl Physiol 2000;88: 2097-2106.
.01 Weatherholt A, Beekley M, Greer S, Urtel M, Mikesky A. Modified Kaatsu Training: Adaptations and Subject Perceptions. Med. Sci. Sports Exerc 2013;45(5): 952–961.
.11 Yasuda T, Ogasawara R, Sakamaki M, Ozaki H, Sato Y, Abe T. Combined effects of lowintensity blood flow restriction training and high-intensity resistance training on muscle strength and size. Eur J Appl Physiol 2011;111:2525-2533.
.21 Burgomaster K, Moore D, Schofield L, Phillips S, Sale D, Gibala M. Resistance training with vascular occlusion: metabolic adaptations in human muscle. Med Sci Sports Exerc 2003;1203-1208.
.31 Cook S, Clark B, Ploutz-Snyder L. Effects of exercise load and blood-flow restriction on skeletal muscle function. Med Sci Sports Exerc 2007;1708-1713.
.41 Nishimura A, Masaaki S, Kato K, Fukuda A, Sudo A, Uchida A. Hypoxia increases muscle hypertrophy induced by resistance training. Int J Sports Physiol Perform 2010;5: 497-508.
.51 Teramoto M, Golding L. Low-intensity exercise, vascular occlusion, and muscular adaptations. Res Sports Med 2006;14:259-271.
.61 Wernbom M, Augustsson J, Raastad T. Ischemic strength training: a low-load alternative to heavy resistance exercise? Scand J Med Sci Sports 2008;18:401-416
.71 Wernbom M, Augustsson J, Thomee R. Effects of vascular occlusion on muscular endurance in dynamic knee extension exercise at different sub maximal loads. J Strength Cond Res 2006;20:372-377.
.81 Loenneke JP, Fahs CA, Wilson JM, Bemben MG. Blood flow restriction: The metabolite/volume threshold theory. Medical Hypotheses xxx (2011) xxx–xxx. available at ScienceDirect.
.91 Kawada S. What phenomena do occur in blood flow-restricted muscle? Int J Kaatsu Training Res 2005;1:37-44.
.02 Drummond M, Fujita S, Abe T, Dreyer H, Volpi E, Rasmussen B. Human muscle gene expression following resistance exercise and blood flow restriction. Med Sci Sports Exerc 2007;691-698.
.12 Fujita S, Abe T, Drummond M, Cadenas J, Dreyer H, Sato Y, Volpi E, Rasmussen B. Blood flow restriction during low-intensity resistance exercise increases S6K1 phosphorylation and muscle protein synthesis. J Appl Physiol 2007;103:903-910.
.22 Patterson S D, Leggate M, Nimmo M A, Ferguson R A. Circulating hormone and cytokine response to low-load resistance training with blood flow restriction in older men. Eur J Appl Physiol 2013;113:713–719.
.32 Kilduff LP, Finn CV, Baker JS, Cook CJ, West DJ. Preconditioning Strategies to Enhance Physical Performance on the Day of Competition. International Journal of Sports Physiology and Performance 2013;8:677-681.
.42 De Groot P, Thijssen D, Sanchez M, Ellenkamp R, Hopman M. Ishemic preconditioning improves maximal performance in humans. Eur J of Appl Physiol 2010;108:141-146.
.52 Yasuda T, Loenneke JP, Thiebaud RS, Abe T. Effects of Blood Flow Restricted Low-
Intensity Concentric or Eccentric Training on Muscle Size and Strength. PLoS ONE 2012;7(12): e52843. doi:10.1371/journal.pone.0052843.
.62 Libonati JR, Cox M, Incanno N, Melville SK, Musante FC, Glassberg HL, Guazzi M. Brief periods of occlusion and reperfusion increase skeletal muscle force output in humans. Cardiologia 1998;43 (12):1355-1360.
.72 Jean-St-Michel E, Manhiot C, Li J. Remote preconditioning improves maximal performance in highly trained athletes. Med Sci Sports Exerc 2011;43:1280–1286.
.82 Bailey TG, Jones H, Gregson W, Atkinson G, Cable NT, Thijssen, DHJ. Effect of Ischemic Preconditioning on Lactate Accumulation and Running Performance. Med. Sci.
Sports Exerc 2012;44(11):2084–2089.
.92 Beaven C. Intermittent lower-limb occlusion enhances recovery after strenuous exercise. Applied Physiology, Nutrition and Metabolism 2012;37(6): 1132-1139.
.03 Bailey TG, Birk GK, Cable NT, Atkinson G, Green DJ, Jones H, Thijssen DHJ. Remote ischemic preconditioning prevents reduction in brachial artery flow-mediated dilation after strenuous exercise. Am J Physiol Heart Circ Physiol 2012;303: 533–538.
.13 Yasuda T, Ogasawara R, Sakamaki M, Ozaki H, Sato Y, Abe T. Combined effects of lowintensity blood flow restriction training and high-intensity resistance training on muscle strength and size. Eur J Appl Physiol 2011;111:2525–2533.
.23 Fahs CA, Rossow LM, Seo D, Loenneke JP, Sherk VD, Kim E, Bemben DA, Bemben MG. Effect of different types of resistance exercise on arterial compliance and calf blood flow. Eur J Appl Physiol 2011;111:2969–2975.
.33 Wernbom M, Paulsen G, Nilsen TS, Hisdal J, Raastad T. Contractile function and sarcolemmal permeability after acute low-load resistance exercise with blood flow restriction. Eur J Appl Physiol 2012;112:2051–2063.
.43 Fahs CA, Loenneke JP, Rossow LM, Thiebaud RS, Bemben MG. Methodological considerations for blood flow restricted resistance exercise. Journal of Trainology 2012;1:14-22.



قیمت: تومان


پاسخ دهید